Assignment Submission

Course Name: ଓଡ଼ିଆ - ପରିଶୁଦ୍ଧ ଭାଷା ଓ ଲିଖନ ଧାରା (UG-AEC-105)

Assignment: Assignment 2 — ପ୍ରଶ୍ନ (ଖ): ନିର୍ଭୁଲ୍ ଲିଖନର ଆବଶ୍ୟକତା ଓ ଧ୍ୟାନଦେବାକୁ ଥିବା ଦିଗ

ଉପକ୍ରମ (Introduction)

ଭାଷା ହେଉଛି ମାନବ ସଭ୍ୟତାର ଭାବ ବିନିମୟ, ବୌଦ୍ଧିକ ବିକାଶ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଉତ୍ତରଣର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଧ୍ୟମ। ଆମେ କଥିତ ଭାଷା ମାଧ୍ୟମରେ ସାଧାରଣ ଯୋଗାଯୋଗ କରୁଥିଲେ ହେଁ, ଲିଖିତ ଭାଷା ମାଧ୍ୟମରେ ମଣିଷ ନିଜର ଗଭୀର ଚିନ୍ତା, ଭାବନା, ଦର୍ଶନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ସଂରକ୍ଷିତ କରି ରଖେ। କଥିତ ଭାଷା ସ୍ଥାନ ଓ କାଳ ଭେଦରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇପାରେ, ମାତ୍ର ଲିଖିତ ଭାଷାର ଏକ ସ୍ଥାୟୀ ଓ ସାର୍ବଜନୀନ ରୂପ ରହିଥାଏ। ତେଣୁ ଲିଖନ ଶୈଳୀ ସର୍ବଦା ନିର୍ଭୁଲ୍, ମାର୍ଜିତ ଓ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହେବା ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ। ବାକ୍ୟ ଗଠନରେ, ବାନାନ (ବର୍ଣ୍ଣବିନ୍ୟାସ) ରେ କିମ୍ବା ବ୍ୟାକରଣରେ ସାମାନ୍ୟତମ ତ୍ରୁଟି ରହିଲେ ଅର୍ଥର ଅନର୍ଥ ଘଟେ ଏବଂ ଭାବ ପ୍ରକାଶରେ ଗୁରୁତର ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ସାହିତ୍ୟ ଓ ସଂସ୍କୃତିର ପରିଚୟ ତାର ନିର୍ଭୁଲ ଲିଖନ ପରମ୍ପରା ଉପରେ ହିଁ ନିର୍ଭରଶୀଳ।

୧. ନିର୍ଭୁଲ୍ ଲିଖନର ଆବଶ୍ୟକତା (Necessity of Error-Free Writing)

ନିର୍ଭୁଲ୍ ଲିଖନ କେବଳ ଭାଷାଗତ ଶୃଙ୍ଖଳା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଏକ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ଅଟେ। ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହାର ଗୁରୁତ୍ୱ ଓ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଭାବେ ଆଲୋଚନା କରାଯାଇପାରେ:

• 
  

• ସଠିକ୍ ଭାବ ପ୍ରକାଶ ଓ ଅର୍ଥ ସ୍ପଷ୍ଟତା (Clarity of Meaning): ନିର୍ଭୁଲ୍ ଲିଖନ ଦ୍ୱାରା ଲେଖକଙ୍କ ମନର ପ୍ରକୃତ ଭାବ ପାଠକ ନିକଟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ନିର୍ଭୁଲ ଭାବେ ପହଞ୍ଚିପାରେ। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଅନେକ ସମୋଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦ (Homophones) ରହିଛି, ଯାହାର ଉଚ୍ଚାରଣ ପ୍ରାୟ ସମାନ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ବାନାନ (Spelling) ଭିନ୍ନ ହେତୁ ଅର୍ଥ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାଏ। ସାମାନ୍ୟ ବାନାନ ତ୍ରୁଟି ଯୋଗୁଁ ବିରାଟ ବିଭ୍ରାଟ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। ଉଦାହରଣସ୍ୱରୂପ: 'ସକଳ' ଅର୍ଥ ସବୁ, କିନ୍ତୁ 'ଶକଳ' ଅର୍ଥ ଖଣ୍ଡ ବା ବଳ୍କଳ। ସେହିପରି 'ଦିନ' (ଦିବସ) ଏବଂ 'ଦୀନ' (ଗରିବ), 'ଅନ୍ନ' (ଖାଦ୍ୟ/ଭାତ) ଏବଂ 'ଅନ୍ୟ' (ଅପର), 'ଶିତ' (ତୀକ୍ଷ୍ଣ) ଏବଂ 'ଶୀତ' (ଋତୁ ବିଶେଷ)। ତେଣୁ ସଠିକ୍ ଅର୍ଥ ବୋଧ ପାଇଁ ନିର୍ଭୁଲ ଲିଖନ ନିତାନ୍ତ ଦରକାର।

• 
  

• ଭାଷାର ଶୁଦ୍ଧତା, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରକ୍ଷା (Preservation of Language Dignity): ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଷାର ନିଜସ୍ୱ ବ୍ୟାକରଣଗତ ନିୟମ ଓ ଗଠନ ଶୈଳୀ ରହିଛି। ଭାଷା ହେଉଛି ଜାତିର ପ୍ରାଣ। ଶୁଦ୍ଧ ଲିଖନ ଦ୍ୱାରା ଭାଷାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହେ। ବ୍ୟାକରଣ ନିୟମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରି ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଲେଖିଲେ ଭାଷା ବିକୃତ ହୋଇଯାଏ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଜାତୀୟ ଅସ୍ମିତା ଉପରେ ଆଞ୍ଚ ଆସେ। ମାନକ ଭାଷା (Standard Language) ର ପ୍ରୟୋଗ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକକ ଓ ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଥାଏ।

• 
  

• ପ୍ରଶାସନିକ, ଆଇନଗତ ଓ ବ୍ୟାବସାୟିକ ସୁନାମ (Professional and Administrative Reputation): ସରକାରୀ ପତ୍ରାଚାର, ଆଇନଗତ ଦଲିଲ୍, ବିଚାରାଳୟର ରାୟ, ଚୁକ୍ତିନାମା, ସାମ୍ବାଦିକତା ଏବଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ସାହିତ୍ୟ ରଚନାରେ ଭୁଲ୍ ଲେଖା ଆଦୌ ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଗୋଟିଏ କମା (,) କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦର ଭୁଲ୍ ପ୍ରୟୋଗ ଦ୍ୱାରା ଆଇନଗତ ଦଲିଲରେ ବିରାଟ କ୍ଷତି ଘଟିପାରେ। ଏହାବ୍ୟତୀତ ବ୍ୟାବସାୟିକ କିମ୍ବା ଦାପ୍ତରିକ (Official) କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଚିଠିପତ୍ର ଦେଲେ ତାହା ଲେଖକର କିମ୍ବା ସଂସ୍ଥାର ଅଜ୍ଞତାକୁ ଦର୍ଶାଏ ଏବଂ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ତଥା ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ୟକୁ କ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ କରେ।

• 
  

• ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଦିଗ୍‌ଦର୍ଶନ (Guidance for Future Generations): ଲିଖିତ ଦସ୍ତାବିଜ୍ ବା ପୁସ୍ତକ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଉଦାହରଣ ପାଲଟେ। ଯଦି ବର୍ତ୍ତମାନର ଲେଖକମାନେ ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବିକୃତ ଭାଷା ଲେଖନ୍ତି, ତେବେ ଭବିଷ୍ୟତ ବଂଶଧରମାନେ ତାହାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବି ଶିକ୍ଷା କରିବେ, ଯାହା ଫଳରେ ଗୋଟିଏ ସମୃଦ୍ଧ ଭାଷାର ଅପମୃତ୍ୟୁ ଘଟିବ।

୨. ନିର୍ଭୁଲ୍ ଲିଖନ ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଦେବାକୁ ଥିବା ମୁଖ୍ୟ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ (Key Aspects for Error-Free Writing)

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ପରିଶୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରାଞ୍ଜଳ ଲିଖନ ନିମନ୍ତେ କେବଳ ଶବ୍ଦଜ୍ଞାନ ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିମ୍ନଲିଖିତ ବ୍ୟାକରଣଗତ ତଥା ରଚନାଗତ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ସତର୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ:

୧. ବର୍ଣ୍ଣଶୁଦ୍ଧି ଓ ବାନାନ ସଂସ୍କାର (Orthography and Spelling Correctness): ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଭୁଲ୍ ବାନାନରେ ହିଁ ହୋଇଥାଏ। ଧ୍ୱନିତତ୍ତ୍ୱ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କିଛି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧି ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ୍:

• 'ଣତ୍ୱ ବିଧି'ର ପ୍ରୟୋଗ: ଏକ ପଦ ମଧ୍ୟରେ ଋ, ୠ, ର, ଷ (କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ମାତ୍ରା/ଫଳା) ପରେ ଦନ୍ତ୍ୟ 'ନ' ଥିଲେ ତାହା ମୂର୍ଦ୍ଧନ୍ୟ 'ଣ' ରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଯଥା: କାରଣ, ଭୂଷଣ, ପ୍ରମାଣ, ଋଣ, ଅର୍ପଣ। କିନ୍ତୁ ଭିନ୍ନ ପଦ ହେଲେ ଏହା ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ (ଯଥା: ରାମନାମ)।

• 'ଷତ୍ୱ ବିଧି'ର ପ୍ରୟୋଗ: 'ଅ' କିମ୍ବା 'ଆ' ଭିନ୍ନ ଅନ୍ୟ ସ୍ୱରବର୍ଣ୍ଣ (ଇ, ଉ ଇତ୍ୟାଦି) ତଥା 'କ', 'ର' ପରେ ଥିବା ପ୍ରତ୍ୟୟର ଦନ୍ତ୍ୟ 'ସ' ସ୍ଥାନରେ ମୂର୍ଦ୍ଧନ୍ୟ 'ଷ' ହୁଏ। ଯଥା: ଭବିଷ୍ୟତ, ସୁଷମା, ଅନୁଷ୍ଠାନ, ଆବିଷ୍କାର, ବିଷମ।

• ଶ, ଷ, ସ ର ବିଭ୍ରାଟ: ଏହି ତିନୋଟି ବର୍ଣ୍ଣର ଉଚ୍ଚାରଣ ପାଖାପାଖି ସମାନ ଥିଲେ ବି ବାନାନରେ ଭିନ୍ନତା ଅଛି। ଯଥା: ଆଶା, ଭାଷା, ମାସ। ସଠିକ୍ ପ୍ରୟୋଗ ନଜାଣିଲେ ଅର୍ଥ ବଦଳିଯାଏ (କାଶ = ଏକ ରୋଗ / କାସ = ଖାସି / କାଷ = ଘଷିବା)।

• ହ୍ରସ୍ୱ ଓ ଦୀର୍ଘ ମାତ୍ରା (ଇ/ଈ, ଉ/ଊ): ଏହାର ପ୍ରୟୋଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ। ଯଥା: 'ନୀତି' (ନିୟମ, ଆଦର୍ଶ) କିନ୍ତୁ 'ନିତି' (ପ୍ରତିଦିନ)। 'ଗୁରୁ' (ଶିକ୍ଷକ, ବୃହତ୍) କିନ୍ତୁ 'ଗୂଢ଼' (ଗଭୀର)।

୨. ବ୍ୟାକରଣଗତ ଅଶୁଦ୍ଧି ସଂଶୋଧନ (Grammatical Accuracy): ଲିଖନ ସମୟରେ ଅଜାଣତରେ ଅନେକ ବ୍ୟାକରଣଗତ ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଏ, ଯାହାକୁ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍:

• ବଚନଗତ ଅଶୁଦ୍ଧି (Errors in Pluralization): ଗୋଟିଏ ବାକ୍ୟରେ ଦୁଇଥର ବହୁବଚନ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଅଶୁଦ୍ଧ ଅଟେ। ଉଦାହରଣସ୍ୱରୂପ: "ସବୁ ଛାତ୍ରମାନେ ଆସିଛନ୍ତି" ଲେଖିବା ଭୁଲ୍, କାରଣ ଏଠାରେ 'ସବୁ' ଏବଂ 'ମାନେ' ଉଭୟ ବହୁବଚନ। ସଠିକ୍ ବାକ୍ୟ ହେବ: "ସବୁ ଛାତ୍ର ଆସିଛନ୍ତି" କିମ୍ବା "ଛାତ୍ରମାନେ ଆସିଛନ୍ତି"। "ଅନେକ ଲୋକମାନେ" ବଦଳରେ "ଅନେକ ଲୋକ" ଲେଖିବା ଶୁଦ୍ଧ ଅଟେ।

• ଲିଙ୍ଗଗତ ଅଶୁଦ୍ଧି (Gender-related Errors): ବିଶେଷ୍ୟ ପଦର ଲିଙ୍ଗ ଅନୁସାରେ ବିଶେଷଣ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ, ମାତ୍ର କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୁଲ୍ ପ୍ରୟୋଗ ଦେଖାଯାଏ। ଉଦାହରଣ: 'ଅନାଥା ନାରୀ' ଲେଖିବା ଭୁଲ୍, ଏହାର ସଠିକ୍ ରୂପ ହେବ 'ଅନାଥ ନାରୀ'। ସେହିପରି 'ନିର୍ଦ୍ଦୋଷୀ' ବଦଳରେ 'ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ', 'ଶଶୀଭୂଷଣୀ' ବଦଳରେ 'ଶଶୀଭୂଷଣା' ଲେଖାଯାଏ।

• ବିଶେଷ୍ୟ ଓ ବିଶେଷଣଗତ ତ୍ରୁଟି: 'ଉତ୍କର୍ଷତା' ଏକ ଭୁଲ୍ ଶବ୍ଦ, ସଠିକ୍ ଶବ୍ଦ ହେଉଛି 'ଉତ୍କର୍ଷ' ବା 'ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା'। ସେହିପରି 'ସୌଜନ୍ୟତା' ବଦଳରେ 'ସୌଜନ୍ୟ' ଲେଖିବା ବିଧେୟ।

• ସନ୍ଧି, ସମାସ, କୃଦନ୍ତ ଓ ତଦ୍ଧିତଗତ ତ୍ରୁଟି: ଶବ୍ଦ ଗଠନ ବେଳେ ବ୍ୟାକରଣ ନିୟମ ମାନିବା ଜରୁରୀ। ଯଥା: ସତ + ଜନ = ସଜ୍ଜନ (ସତ୍‌ଜନ ନୁହେଁ), ମନଃ + ହର = ମନୋହର (ମନହର ନୁହେଁ)। 'ଦିବା ରାତ୍ରି' ବଦଳରେ ସମାସ ନିୟମ ଅନୁସାରେ 'ଅହୋରାତ୍ର' ସଠିକ୍ ଅଟେ।

୩. ବିରାମ ଚିହ୍ନର ସଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର (Proper Use of Punctuation): ବାକ୍ୟରେ ବିରାମ ଚିହ୍ନ ହିଁ ନିଶ୍ୱାସ ନେବା ଏବଂ ଅର୍ଥ ପୃଥକୀକରଣ କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ତୁଲାଇଥାଏ। ପୂର୍ଣ୍ଣଚ୍ଛେଦ (।), କମା (,), ଅର୍ଦ୍ଧଚ୍ଛେଦ (;), ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ (?), ବିସ୍ମୟସୂଚକ (!) ଏବଂ ଉଦ୍ଧୃତି ଚିହ୍ନ (" ") ର ସଠିକ୍ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟବହାର ନକଲେ ବାକ୍ୟର ଗଠନ, ସ୍ୱର ଓ ପ୍ରଭାବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଉଦାହରଣସ୍ୱରୂପ: "ରଖ ନାହିଁ, ମାର।" (ଅର୍ଥ: ତାକୁ ଛାଡ଼ ନାହିଁ, ହତ୍ୟା କର) "ରଖ, ନାହିଁ ମାର।" (ଅର୍ଥ: ତାକୁ ରକ୍ଷା କର, ହତ୍ୟା କର ନାହିଁ) ଏଠାରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ 'କମା' (,) ସ୍ଥାନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବା ଫଳରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାକ୍ୟର ଅର୍ଥ ବଦଳି ଯାଇ ମୃତ୍ୟୁ ଏବଂ ଜୀବନଦାନ ଭଳି ଭିନ୍ନ ଅର୍ଥ ପ୍ରକାଶ କରୁଛି।

୪. ବାହୁଲ୍ୟ ଦୋଷ ବା ପୁନରୁକ୍ତି ବର୍ଜନ (Avoiding Tautology and Wordiness): ଗୋଟିଏ ଭାବ ବା ଅର୍ଥକୁ ବୁଝାଉଥିବା ଏକାଧିକ ଶବ୍ଦକୁ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଲିଖନ ଶୈଳୀର ଏକ ବଡ଼ ଦୋଷ (ବାହୁଲ୍ୟ ଦୋଷ)। ଯଥା: "କେବଳ ମାତ୍ର ସେ ଆସିଥିଲା" ବାକ୍ୟଟି ଅଶୁଦ୍ଧ। ସଠିକ୍ ହେବ: "କେବଳ ସେ ଆସିଥିଲା" ବା "ମାତ୍ର ସେ ଆସିଥିଲା"। ସେହିପରି "ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠତମ" ଲେଖିବା ଭୁଲ୍, ଏହା "ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ" କିମ୍ବା "ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ" 

ହେବା ଉଚିତ୍। ସଂକ୍ଷିପ୍ତ, ସରଳ ଓ ମାର୍ଜିତ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର ଲେଖାକୁ ଅଧିକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କରେ।

୫. ପ୍ରାଦେଶିକତା ଓ କଥିତ ଭାଷାର ପ୍ରଭାବ ବର୍ଜନ (Avoiding Colloquialism in Formal Writing): ଆମେ ଦୈନନ୍ଦିନ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ଅନେକ ଆଞ୍ଚଳିକ ବା ଗ୍ରାମ୍ୟ ଶବ୍ଦ (Slang/Colloquial) ବ୍ୟବହାର କରୁ, ଯାହାକୁ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଲିଖନରେ ସ୍ଥାନ ଦେବା ଅନୁଚିତ। ସାହିତ୍ୟିକ ସଂଳାପ ବ୍ୟତୀତ ପ୍ରବନ୍ଧ, ସମ୍ବାଦ ଓ ଉତ୍ତର ଲିଖନରେ ସର୍ବଦା 'ମାନକ ଓଡ଼ିଆ' (Standard Odia) ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍।

ଉପସଂହାର (Conclusion)

ପରିଶେଷରେ ଏହା ନିଃସନ୍ଦେହରେ କୁହାଯାଇପାରେ ଯେ, ନିର୍ଭୁଲ୍ ଲିଖନ କେବଳ ଶ୍ରେଣୀଗୃହ ବା ପରୀକ୍ଷା ଖାତା ପାଇଁ ସୀମିତ ନୁହେଁ; ବରଂ ଏହା ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜର ଭାବନାକୁ ସଠିକ୍, ସମ୍ମାନଜନକ ଓ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଧ୍ୟମ। ମାତୃଭାଷାକୁ ଅଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଲେଖିବା ମାତୃଭୂମିର ଅବମାନନା ସହ ସମାନ। ନିର୍ଭୁଲ୍ ଲିଖନ କ୍ଷମତା କେବଳ ଦିନକରେ ଆସେ ନାହିଁ। ଏଥିପାଇଁ ଉତ୍ତମ ସାହିତ୍ୟର ନିୟମିତ ପଠନ, ବ୍ୟାକରଣ ନିୟମର ସମ୍ୟକ୍ ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରମାଣିକ ଅଭିଧାନ (Dictionary) ର ବ୍ୟବହାର ଏବଂ ନିରନ୍ତର ଲିଖନ ଅଭ୍ୟାସ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ। ଏହିସବୁ ଦିଗ ପ୍ରତି ଯତ୍ନବାନ ହେଲେ ଆମେ ଆମର ଲିଖନ ଶୈଳୀକୁ ନିଖୁଣ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ତଥା ପରିଶୁଦ୍ଧ କରିପାରିବା।